6 rzeczy, których mozemy nauczyć się od dzieci 16


tytul

6    rzeczy, których możemy nauczyć się od dzieci.
1.    Priorytety.
Pranie, gotowanie, sprzątanie, zakupy, koszenie trawy itd. To wszystko MUSIMY. Nie mamy czasu na nic, bo MUSIMY zrobić tyle rzeczy. „Nie mam czasu” „Nie teraz” „Zaraz” . Przychodzi wieczór a my padamy ze zmęczenia.  Zrobiliśmy dziś tyle rzeczy. Tylko co z tego? Czy to był czas dobrze wykorzystany?   Czy zrobiliśmy w ciągu tego dnia coś, co wywołało uśmiech na  naszej twarzy?
Dzieci naturalnie wiedzą co jest najważniejsze. Nie zwracają uwagi, czy ktoś ma czyste okna, umyty brodzik, poprasowane ubrania. Nie lubią cioci za to, że ma wyszorowane fugi tylko, że lubi układać klocki Lego. Ich priorytety to miłość, bliskość, czułość, przytulanie się, wspólna zabawa.
Może czasem zamiast biegać z odkurzaczem próbując stać się perfekcyjną panią domu warto poświęcić ten czas dziecku i pobawić się na brudnej podłodze?

2.    Radość z małych rzeczy.
„Dom z basenem”, „Najnowszy model ajfona” „Luksusowe auto” itd. Ilu z nas ma takie marzenia? W dzisiejszych czasach łatwo wpaść w pułapkę „mieć” zamiast „być”. Nie mówię, że takie marzenia są złe, ale czy potrafią nas jeszcze cieszyć małe rzeczy?? Dzieci zachwycają się wszystkim tęczą, padającym deszczem,  kolorowymi listkami. Warto brać z nich przykład i starać się codziennie szukać piękna wokół nas. Tego prawdziwego, naturalnego.

3.    Determinacja.
Wielu z nas, gdy natrafia na swojej drodze na problemy bardzo szybko się poddaje.  Wycofuje. Pojawiają się myśli „nie nadaję się do tego”, „po co ja mam się stresować”, „mam pecha”, „to nie dla mnie” itd.  Ilu z nas jest tak naprawdę wytrwałych w dążeniu do celu, nie poddaje się po pierwszej próbie? Ilu z nas wierzy w siebie i porażkę traktuje jak wyzwanie?…
A dzieci? Dzieci, gdy chcą coś zdobyć są zdeterminowane w 100%.  Nie poddają się, będą płakać, krzyczeć, wrzeszczeć (was do tego broń boże nie zachęcam) aż osiągną swój cel. Instynktownie ufają sobie i wiedzą, że to, że czegoś chcą jest dobre. Nie przejmują się co ktoś o nich pomyśli  (Jak będę się tak domagał tego cycka to mama weźmie mnie za histeryka – !?!) Nie mają też w sobie błędnych przekonań typu „jestem do niczego”.
4.    Szczerość.
Dzieci są cudownie szczere, czasem może za bardzo. Pamiętam chłopca z  przedszkola, który na pytanie, którą Panią najbardziej lubi powiedział „Panią Grażynkę bo przynosi mi obiady”.  Piękne jest to, że dzieci nie owijają w bawełnę. Są prawdziwe.  Nie udają kogoś kim nie są, po to żeby się przypodobać. A my? Czy często tak naprawdę rozmawiamy z innymi szczerze? Czy mówimy to co chcemy, czy to co możemy?  Może są to grzecznościowe wymiany zdań? Bo wypada. Bo nie wypada.  „Ładnie dziś wyglądasz.” – „Tak? Nie tam….” – i tu pada milion powodów, dlaczego nie wyglądamy ładnie. A może zamiast tego wystarczy powiedzieć „Dziękuję”.

5 . Płynność emocji.
Dzieci w ciągu jednego dnia potrafią przeżyć cały wachlarz emocji. Radość ,smutek, złość, lęk. Nad żadną emocją się nie pochylają, każdą traktują tak samo. Potrafią płynnie między mini przechodzić. Chyba każdy widział dziecko, które w ciągu 5 minut potrafiło od płaczu przejść do śmiechu i zapomnieć, że było smutne. Tymczasem my dorośli „czepiamy się” emocji.  Gdy dopadnie nas złość, smutek, analizujemy całą sytuację, rozbijamy ją na części pierwsze. W głowie tworzymy całe historie, scenki rodzajowe trzymając się kurczowo jednej emocji, zamiast pozwolić sobie na doświadczanie kolejnych i bycie tu i teraz.
6. Okazywanie uczuć.
Wielu dorosłych ma z tym ogromny problem. Nie potrafimy okazywać uczuć. Wstydzimy się ich, obawiamy reakcji innych, okazujemy je tylko wybranym.Tym, którym wg nas możemy zaufać. Boimy się okazywać uczucia z obawy przed zranieniem, krytyką. Wolimy więc ciągle „trzymać gardę”. Nawet, gdy ktoś nas zrani  nie przyznamy się do tego- „nie dam mu satysfakcji”. Płaczemy w domowym zaciszu a na zewnątrz zakładamy maskę.  Okazywanie uczuć  postrzegane jest  jako słabość.  Tymczasem dzieci okazują uczucia w sposób naturalny, spontaniczny. Gdy jest im smutno to płaczą, gdy kogoś lubią okazują to. Dzieci nie boją się uczuć, nie wstydzą się ich. A czy przypadkiem nie są bardziej bezbronne od nas?


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

16 komentarzy do “6 rzeczy, których mozemy nauczyć się od dzieci

  • Kinga

    Zuza jesteś wielka:) prawdą jest to co napisałaś…..i aż mi się buzia uśmiecha 🙂 po raz kolejny uświadamiam sobie jak WIELKIE DWA SZCZĘŚCIA mam w domu, które muszę bardziej doceniać i nie zapominać o tym w codziennym bezsensownym i nie mającym większego znaczenia pośpiechu 🙂 cieszmy się chwilą…. TU i TERAZ…..!

    • zuzanna Autor wpisu

      Bo te nasze szczęścia są najważniejsze na świecie. i często mądrzejsze od nas. Od dzieci można się wiele nauczyć, tylko trzeba chcieć :*

  • Dorota

    Tak naprawdę proste sprawy o których zapominamy skupiając się na tych „wielkich” cudzych marzeniach i codziennych maskach. Super post!

  • Magda

    Ja mam z dziećmi mało kontaktu na co dzień, od święta zresztą też.
    Ale z wszystkimi spostrzeżeniami się zgadzam.
    I dorzuciłabym jeszcze – kreatywności 😉 Bo to, co czasem dzieci potrafią wyczarować z niczego jest niesamowite !

  • amelushka

    Piękny ten Twój tekst. Szczególnie fragment o priorytetach skłonił mnie do refleksji.
    Najgorsze w tym wszystkim jest to, że przecież kiedyś sami tacy byliśmy, bo każdy z nas był dzieckiem. Co się stało z naszą determinacją, spontanicznością, szczerością, umiejętnością cieszenia się z małych rzeczy? Chyba dorosłość zabrała nam to wszystko. Trochę smutne jest to, że musimy uczyć się tego na nowo.

  • amelushka

    W sumie to zastanawiam się, czy w ogóle możemy jeszcze nauczyć się tych rzeczy od dzieci? Czy nie jest już dla nas za późno? Czy nie mamy w sobie zbyt wiele ograniczeń. Ale mi dałaś temat do rozmyślania 😉

    • zuzanna Autor wpisu

      Mysle, ze wszystko zaczyna sie i konczy w naszej glowie.mozemy wiec zmienic wszystko ale trzeba zaczac od zmiany blednych przekonan.ale to juz temat na nowy post 😉

  • Magdalena Bednarzewska

    Często zapominamy, że od dzieci można się naprawdę sporo nauczyć. Traktujemy je jak istoty niewiele rozumiejące, a przecież jest totalnie odwrotnie. Do Twojej listy dorzuciłabym też spontaniczność. Jeśli dziecko ma na coś ochotę nie zastanawia się tylko po prostu to robi. My zbyt często kalkulujemy czy coś się opłaca zrobić albo planujemy, a przecież szczęścia się nie zaplanuje.

    • zuzanna Autor wpisu

      Zgadzam się z Tobą w 100%. My dorośli za bardzo analizujemy. I teraz tak myślę, że jeszcze jedno bym dodała AUTENTYCZNOŚĆ. Dzieci zawsze są sobą, nie udaja kogoś kim nie są tylko po to, żeby przypodobać się innym.

  • CoFitUla

    Piękne ! Dziękuję <3 Macierzyństwo to dla mnie największe wyzwanie w życiu , ale dzisiaj uświadomiłaś mi że mam takiego małego nauczyciela w domu który może być wspaniałym przewodnikiem 🙂 Po prostu trzeba w to uwierzyć i zapomnieć o perfekcjonizmie 🙂